Według CIA World Factbook, większość ludności (58%) jest mestizo lub mieszanych europejskich i Amerindian pochodzenie. 20% jest pochodzenia europejskiego tylko 14% mulat (mieszanych europejskich i afrykańskich czarne pochodzenie), 4% czarnych tylko afrykańskie pochodzenie, a 3% Zambo (mieszanych Amerindian i czarne afrykańskie pochodzenie). Pure rdzennych Amerindians obejmują zaledwie 1% populacji . Przeważająca większość Kolumbijczyków mówić hiszpański (patrz także kolumbijskie hiszpański), ale w językach Razem 101 do Kolumbii są wymienione w wielu baz danych, z których 80 zostały wypowiedziane dzisiaj jak żywe języków. Większość z nich należą do Chibchan, Arawak i Cariban rodzin językowych. W języku keczua, wypowiedziane przez potomków z Inca Empire, również rozszerzone na północ do Kolumbii, głównie w ośrodkach miejskich na południu wyżyna. Istnieje obecnie około 500.000 głośniki miejscowych języków.

W 1966 wyodrębniony politycznie z departamentu Caldas. Risaralda jest znana z wysokiej jakości kawy i szybko rozwijających się przemysłów: odzieżowego i spożywczego, a także handlu i usług.

Teren Risaraldy jest bardzo górzysty i ma wiele typów klimatu na bardzo małej powierzchni. Leży w bezpośredniej bliskości portów morskich, takich jak Buenaventura na wybrzeżu Pacyfiku, oraz największych miast Kolumbii – Bogoty, Cali i Medellín – jest szybko rozwijającym się gospodarczo ośrodkiem.

Gospodarka departamentu oparta jest głównie na leśnictwie i rybołówstwie, duży udział ma tu eksport produktów tych sektorów do Brazylii.

Bogota leży w centralnej części Kolumbii, w Kordylierze Wschodniej w północnych Andach, na wysokości 2640 m n.p.m. Zajmuje większą część obszaru równiny La Sabana w kotlinie u podnóża szczytów Monserrate (3317 m n.p.m.) i Guadalupe (3100 m n.p.m.)

Kilka miniejszych strumieni łączy się tworząc rzekę Rio Funza lub Bogota, która tworzy malowniczy wodospad o wysokości 145 m. Miasto rozplanowano ustalając regularny układ ulic, wiele z nich przecina się pod kątem prostym. Zastosowano specjalne oznaczenia na ulice przebiegające z południa na północ, z zachodu na wschód i skośnie do wyżej wymienionych – carreras, calles, diagonales i transversales. W mieście znajduje się wiele placów, z najważniejszym Plaza de Bolívar na czele.

Bogota jest od setek lat centrum przemysłowym, handlowym, naukowo-kulturalnym kraju. Znajdują się tu siedziby międzynarodowych koncernów, korporacji i banków.

W Bogocie znajduje się międzynarodowy port lotniczy El Dorado. Miasto będąc ważnym węzłem kolejowym i drogowym, jest połączone arteriami komunikacyjnymi zarówno z wybrzeżem, Atlantyku jak i Pacyfiku oraz z innymi większymi miastami Kolumbii. Przez miasto przebiegają autostrada panamerykańska i Simona Bolivara.

Ze względu na znaczenie naukowo-kulturalne stolicy Kolumbii, nazywano ją niejednokrotnie Atenami Ameryki Południowej.

Kilka uniwersytetów i innych szkół wyższych:

• Narodowy Uniwersytet Kolumbii (Universidad Nacional, założony w roku 1830)
• uniwersytet Los Andes (Universidad de Los Andes)
• uniwersytet katolicki Xavier Pontifical (założony w roku 1622)
• uniwersytet Santo Tomás (założony w roku 1580)
• uniwersytet La Sabana (Universidad de La Sabana, założony w roku 1971)

Oprócz imponujących przepychem dzielnic luksusowych istnieją także dzielnice biedy tugurios.

Przypuszczalnie wyspy zostały odkryte przez Krzysztofa Kolumba podczas jego pierwszej ekspedycji w 1492 roku.

W latach 1670-1689 na wyspach przebywał angielski korsarz Henry Morgan. W 1803 roku, po ponownym ustanowieniu hiszpańskiego Wicekrólestwa Nowej Granady (1739), wyspy oraz prowincja Veraguas – obejmująca zachodnią część Panamy i wschodnie wybrzeże Nikaragui – zostały do niego przyłączone. Pod koniec epoki kolonialnej terytorium to było administrowane z prowincji Cartagena.

Po uzyskaniu niepodległości, Republika Wielkiej Kolumbii okupowała archipelag, w 1822 poddając go administracji departamentu Magdalena. Następnie Zjednoczone Prowincje Ameryki Środkowej nie uznały suwerenności Kolumbii na tym obszarze i domagały się jego przekazania, podczas gdy Kolumbia z kolei kwestionowała prawa Zjednoczonych Prowincji do wschodniego wybrzeża obecnej Nikaragui. Zjednoczone Prowincje Ameryki Centralnej rozpadły się w wyniku wojny domowej z lat 1838-1840, a stroną konfliktu stała się odtąd Nikaragua, z drugiej zaś strony – Nowa Granada, powstała w wyniku rozwiązania Wielkiej Kolumbii.

Kolumbia w 1912 roku ustanowiła lokalną administrację wysp, przyznając im status departamentu. W 1928 roku traktat Esguerra-Bárcenas zawarty między Kolumbią a Nikaraguą rozstrzygał spór o wyspy na korzyść Kolumbii. W latach 80. XX w., gdy do władzy w Nikaragui doszli sandiniści, w wyniku reformy konstytucyjnej przyjętej przez nikaraguański parlament traktat Esguerra-Bárcenas został przez Nikaraguę wypowiedziany.

Nikaragua argumentowała, że traktat został zawarty pod presją militarną Stanów Zjednoczonych i podczas okupacji przez amerykańską armię, i z tego powodu nie może być uznany za suwerenną decyzję spełniającą wymogi konstytucyjne. Kolumbia odrzuca taką argumentację przywołując fakt, iż traktat został ratyfikowany przez Nikaraguę w 1930 roku, gdy wojska amerykańskie opuściły już Nikaraguę, jest zatem jej suwerenną decyzją i z tego powodu jest wiążący.

W 2001 roku Nikaragua przedstawiła swe roszczenia w Międzynarodowym Trybunale Sprawiedliwości, podnosząc kwestię poszerzenia swych granic morskich o obszar ok. 50 000 km², obejmujący także kolumbijski departament San Andrés i Providencia. Kolumbia kwestionuje właściwość Trybunału do orzekania w tej sprawie oraz zwiększyła swe siły wojskowe i policyjne na spornym obszarze. Na dodatek Kolumbia i Honduras w 1999 roku podpisały porozumienie o granicy morskiej, potwierdzające prawa Kolumbii do archipelagu. Należy dodać, że również między Nikaraguą a Hondurasem istnieją nierozwiązane spory graniczne.

Wyspę Providencia 29 października 2005 nawiedził huragan Beta, powodując mniejsze i średnie zniszczenia.

Najstarsze zabytki kultury materialnej pochodzą z V w. p.n.e. Jedna z najwyżej rozwiniętych kultur prekolumbijskich została stworzona przez Indian Muisca (Chibcha) w III w. n.e. Bogactwo ich cywilizacji przyczyniło się do narodzin legendy o Złotej Krainie, El Dorado.

Pierwszym konkwistadorem był przybyły w 1499 r. Alonso de Ojeda. Od tej pory Kolumbia stała się celem wielu hiszpańskich wypraw rabunkowych. Stopniowo zaczęto także zakładać nowe miasta dla stałych osadników. W 1509 r. założono San Sebastian de Urate, jedno z pierwszych w Ameryce Południowej miast europejskich.

Pierwsza połowa XVI wieku to podbój wnętrza kraju oraz walki między rywalizującymi hiszpańskimi zdobywcami. W celu ustabilizowania sytuacji ustanowiona została w 1550 r. przez króla Hiszpanii Królewska Audiencja Nowego Królestwa Granady. Początkowo była podporządkowana Peru. W 1717 r. została ustanowiona samodzielnym wicekrólestwem. Jego granice obejmowały dzisiejszą Kolumbię, Panamę, Wenezuelę i Ekwador.

Pod koniec XVIII w. niezadowolenie i rozczarowanie hiszpańskimi rządami, doprowadziły do protestów i rebelii, które z czasem przerodziły się w zorganizowaną walkę o uzyskanie niepodległości. W 1812 r. na czele walczących stanął Simon Bolivar, przyszły bohater narodowy. Decydująca bitwa rozegrała się 7 sierpnia 1819 r. w Boyacá. Jej rocznica do dziś jest obchodzona jako święto narodowe. Kolumbia proklamowała wówczas swą niepodległość.

Utworzone wówczas zostało nowe państwo – Wielka Kolumbia, w skład którego weszły obok Kolumbii Wenezuela i Ekwador. Państwo to rozpadło się jednak już w 1829 r. na trzy samodzielne kraje.

Odzyskanie niepodległości nie było równoznaczne z nastaniem pokoju. Wiek XIX to okres licznych wojen domowych między ścierającymi się ugrupowaniami politycznymi. Wybuchło wówczas także ponad 50 powstań antyrządowych. Najbardziej krwawym konfliktem była wojna tysiąca dni, zakończona w 1903 r. zwycięstwem konserwatystów. Nastąpiło wówczas także odłączenie się Panamy, stanowiącej dotąd jego integralną część.

Konflikt między liberałami i konserwatystami rozpoczął się na nowo w 1948 r. Kolejna wojna domowa pochłonęła ok. 300 000 ofiar. W celu jej zakończenia dokonano jedynego w dziejach Kolumbii przewrotu wojskowego. Dokonał go generał Gustav Rojas Pinillo. Wkrótce utworzono Front Narodowy. Była to koalicja opozycyjnych partii, z których na przemian miał być wybierany kolejny prezydent.

Tworzenie się coraz liczniejszych oddziałów partyzanckich i grup paramilitarnych staje się obecnie coraz większym zagrożeniem dla bezpieczeństwa państwa. Na coraz większą skalę odbywają się akty przemocy, napady i masakry ludności. Zagrożenie jest tym większe, że większość samozwańczych armii współpracuje z kartelami narkotykowymi. Wobec nich władza rządowa pozostaje jak dotąd bezsilna. Skorumpowana jest także część władzy. Jedną z większych afer było ostatnio posądzenie prezydenta Ernesta Sambera o wykorzystanie mafijnych pieniędzy na kampanię wyborczą.

Wewnętrzna sytuacja Kolumbii, przy wzrastającej działalności partyzanckiej i terrorystycznej, a malejącej wiarygodności rządu, jest więc niestabilna. Wszystko niekorzystnie odbija się na jej gospodarce.

Polskicm akcentem w Kolumbii, było osiedlanie się tu polscy żołnierze, walczący w armii wyzwoleńczej Bolivara. Do dziś mieszkają tam ich potomkowie.

Pomimo swobody wyznań, w Kolumbii dominujące znaczenie ma religia rzymskokatolicka. W niektórych regionach wzbogacona została ona o elementy tradycji indiańskich. Obecnie rośnie też liczba protestantów.

Najbardziej typowymi dla Kolumbii formami sztuki jest muzyka i rękodzielnictwo. Muzyka jest bardzo zróżnicowana regionalnie. Na wybrzeżach dominują formy żywiołowe, bardzo rytmiczne, mające swe korzenie w muzyce afrykańskiej. W muzyce andyjskiej zaznaczają się silne wpływy hiszpańskie ze smyczkowym składem instrumentów. Na nizinach najpowszechniejsze są wokalne formy muzyczne. Od lat 60. popularność krajową i także światową zdobyły dwa nowe style muzyczne: salsa i vallenato.

Dużą popularnością wśród turystów cieszą się tradycyjne wyroby ludowego rzemiosła. Kolumbijczycy szczycą się wyrobami garncarskimi, złotniczymi, drewnianymi meblami, tkactwem i plecionkarstwem. Stąd pochodzą m.in. słynne kapelusze “panama”.

Na polu literatury należy wspomnieć międzynarodowej sławy pisarza, laureata Nagrody Nobla, Gabriela Garcię Marqueza, autora powieści “Sto lat samotności”.

Kolumbijczycy są narodem lubiącym zabawy i święta. Odbywa się ich w roku ponad 200. Większość z nich ma charakter regionalny lub wręcz lokalny. Licznych turystów ściągają jednak przede wszystkim ogólnokrajowe imprezy.

Najbardziej barwne i bogate w formie są obchody świąt religijnych. Jedne z największych to obchody Wielkiego Tygodnia. Jego kulminację stanowią malownicze wielkanocne procesje, szczególnie huczne w mieście Popoyán. Zbliżone są swym charakterem do procesji odbywających się w Sewilli w czasie “Semana Santa”.

Zielone Świątki są okresem licznych pielgrzymek, w tym głównie do klasztoru znajdującego się na wzgórzu Cerro de Monserrate w Bogocie. Przechowywana jest w nim cudowna figurka Chrystusa. Znanym kolumbijskim sanktuarium jest również Santurario de las Layas w pobliżu Ipiales. Na wysokiej skale znajduje się kościół z ołtarzem i wizerunkiem objawionej w tym miejscu Dziewicy Marii.

Inne barwne święto to Feria de las Flores, święto kwiatów, w Medellin. Odbywa się wówczas wielka uliczna parada, na którą miejscowa ludność przynosi na plecach kosze pełne kwiatów. Hucznie obchodzony jest także karnawał oraz odbywające się w różnych miejscach w kraju konkursy taneczne, w tym popularnej salsy.

Z Kolumbią wiąże się także stara legenda o El Dorado, krainie złota. Narodziła się z podania o wielkim skarbie spoczywającym na dnie świętego jeziora Indian Muisca – Laguna de Guatavita. Liczne wyroby ze złota, jakie wśród miejscowych plemion zobaczyli pierwsi Europejscy przybysze, zdawały się ją potwierdzać.

Atrakcję turystyczną stanowią także zabytki kultury materialnej. W Kolumbii zachowane są jedne z liczniejszych zabudowań architektury kolonialnej w postaci małych, górskich miasteczek. W jednym z nich, starej osadzie górniczej Zipaquira, znajduje się unikalna podziemna katedra wykuta w soli.
Interesujące są również zabytki kultury prekolumbijskiej. Należą do nich megalityczne rzeźby w San Agustin oraz podziemne grobowce z V w. n.e. w Tierradentro. Są to jedyne podziemne cmentarze w całej Ameryce Południowej. Ciudad Perdida to z kolei największe odkryte w XX w. starożytne miasto indiańskie.